Yine beyaz sayfanın önünde buldum kendimi. Senelerdir değişmeyen tek şey bu rutin.Sesimi duyurmak için değil belki birileri de benim gibi hissediyordur, belki birileri beni anlıyordur diye yazıyorum buraya.
Sevginin koşulsuz her şeye iyi geleceğini düşünürdüm. Sevgin varsa üstesinden gelebilirsin her şeyin. Ama öğrendim ki "kendine karşı sevgin varsa" üstesinden gelebilirmişsin her şeyin.Öğrenmek hiç bitmiyor,yaş aldıkça bir şeyleri öğreniyor insan,düşmeden yürümeyi öğrenemiyor mesela. "Başardım diyebilmek için önce başaramamak gerekirmiş."Hayatın ilk öğretisi.
Bir bebek düştüğü yerde kalsaydı koşabilir miydi? Şimdilerde ne çabuk vazgeçiyoruz her şeyden. Bir kere denedin ve başarısız oldun mu, başlar kendini hor görmek. Dizersin önüne bütün taşları. Fark etmezsin bile, önünde dağ olduklarını. Görmemeye başlarsın kimseyi,duyamazsın. Ördüğün duvarın ardında yapayalnız kalırsın. Düştüğün yerde kaldıkça dibe batarsın. Battıkça batırırsın. Kaldırmazsan başını göremezsin gökyüzünü. Uzatmazsan elini tutamazsın sana uzanan eli. Sen kendini sevmedikçe değiştiremezsin hiçbir şeyi.
