Sizinle tanışmak hiç istemem.
İnsanların da son kullanma tarihi olduğuna inanırım.
Mesela sizinle tanışsam, bir kusurunuzu bulurum.
Tabii... Siz de benim kusurumu bulursunuz elbette.
Doğru kelimelerle kusurlarımızı dile getiremezsek birbirimizi kırabiliriz.
Yok hayır,tanıştığıma memnun olmayacağımı biliyorum.
Ama size bunu söylersem abes kaçar, toplum tarafından.
Hepimiz bir şekilde yaşadığımız toplumun sınırladığı çerçeveye ayak uyduruyoruz bazen.
Evet, bazen.
Kendimizi dinlemekten önce başkalarını dinlediğimiz için,
Kuralları çiğnediğimizde asi olduğumuzu düşünüyoruz.
Belki de dayatılan sıradanlık kötüdür.
Hayır, hayır sıradan olmamak için yapılan saçma sapan şeylerden bahsetmiyorum.
Mesela ben sizinle tanışmak istemiyorsam ne var yani,
Bu sizi kırar mı?
Kırmamalı.
Eğer sizi tanısaydım, bu sorunun cevabı benim için önemli olurdu.
Fakat artık şu kısacık hayatta tek önemsemek istediğim kişi, benim.
Bu nedenle sizinle hiç tanışmak istemem.

Yalnızlık ömür boyu

Kendine yetebildiğin zaman tek başına da kalsan göğüsleyebilirsin her şeyi.

Küçüçük bedeninle, dünyaya kafa tutarsın.

"İşte hayat bu kadarsın be, yendim seni!" Dersin.

Kendini çok güçlü sanarsın ama zaafların vardır.

Ve zaafı olan insan, gün gelir en güçsüz olur.

Yem olur.

Peki...

Zaafı olmayan yalnızlık mı güçlü yapar insanı?

Bilemem.

Belki yalnız olmak tatlı gelir,

Bir ayağın çukura düşmedikçe.

Yalnızlıkla biriktirdiğin tek anı, yalnızken içten içe özlediğin kalabalıktır.

Güçlü olmak için oynadığın mutluluk oyunudur.

Sahne kararıp ışıklar kapanınca,

Alkışları başlar hayatın.