Hayat,sen plan yaparken başına gelenlerdir.

Rastgele geldiğim bu yerde,

Şimdi sorgusuz düşüyorum.

Dibi gördüm mü yoksa çamura bulanmış olan ben miydim?

Karanlık bir çölde üşüyorum,

Gölgelerde siluetler görüyorum,

Dipteyim biliyorum.

Bu yol kayıp, bu yol uzun,

Bir ışık yak n'lursun.

Müsaadenizle

 Kendi geleceğim ve ailem dışında bir şeylere anlam yüklemeyi bıraktım. Son 1 buçuk senedir öncelikli olarak kendimle ilgili bir şeyleri başarmaya ve bulmaya çalışıyorum. Başardığım şeyleri de gördüm. Bu dönemde gerçek anlamda yanımda olan arkadaşlarım ve dostlarıma teşekkür ediyorum. Benim kendime inanmadığım anlarda bile bana inanan, vazgeçmeye başladığım sırada bana nereden gelip nereye yükseldiğimi hatırlatan, hayallerimi gerçekleştirebileceğime inanan, bir masada oturup o günlerin geldiğini konuştuğum, sevgisini ve varlığını her zaman hissettiren dostlarıma teşekkür ediyorum. Çok şanslıyım. Ama...

 Bazen insan her şey güzel gitse bile bir mola vermek istiyor. Biraz düşünmek, nereden devam edeceğini, hangi noktada olduğunu kendi başına fark etmek istiyor. Birinden yardım istemek kötü bir şey değil, bunun farkındayım. Sadece şu an yardım istediğim bir dönem değil. Neden sessizliğe gömülmemin bir sorun olduğu düşünülüyor ki? Yalnızlığı tercih etmemin insanlara garip geldiğinin farkındayım. Hayatıma o kadar çok dahil olmaya çalışan insan var ki çevremde, onlara yalnız kalmak istediğimi söylediğimde buna ne yazık ki fırsat vermiyorlar. Sandıkları tek şey "yalnızlığın kötü olduğu". Yalnız kalma korkunuz olabilir. Siz bir şeyleri düşünmekten kaçmayı seviyor olabilirsiniz, hatta yalnızlık Allah'a mahsustur savunmasını yapacaklar da olabilir aranızda ama ben yalnızlığın gerçek ve gerekli olduğuna inanan biriyim. Herkesin her şeyde fikri olabilir bu normaldir. Ama mümkünse herkesin benim hayatımla ilgili bir fikri olmasın. Neyin doğru, neyin yanlış olacağına karar verebilecek durumdayım. Yalnız kalmak istediğimi söylüyorsam, müsaade edin de yalnız kalayım.