Uzun zamandır kimsenin beni tanımadığına eminim,

Kendimi ben bile tanımıyorum çünkü.

Terkedilmiş bir evin sessizliği var üzerimde,

İnsan her şeyden kaçar da kendi içinden kaçamazmış,

Senelerce oradan oraya kaçmaya çalıştım,

Sandım ki bavulunu toplayıp gitmek bir kurtuluş olur,

Sandım ki hiç bilinmez bir yerde olursam kimse beni bulamaz,

Aşarım her şeyi uzak olur duymazsam,

Yanılsamaymış,

Mutlu bir hayat için ne yapılır bilmiyorum şimdi,

Bildiğim her şeyi denedim,

Mutlu olmayı da beceremiyorum,

Ne zaman kendim için bir şey yapmaya çalışsam hep sabote edildim,

Kaçmıyorum artık ama savaşamıyorum da, çünkü uzaktan değil yediğim darbeler,

İçten çürüyorum.

Yalnızlığı seviyorum,
Kalabalık içinde bir yerlere yetişmeye çalışan insanların telaşını sakinlikle izlemeyi,
Yerde rüzgardan uçuşan solmuş sarı yaprakların dansını,

Nostaljik tramvayın çınlamasını duymayı,

İnsanların birbirine olan nezaketini,

Mozartın 13.senfonisini dinlerken kahvemi yudumlamayı,

Kendimle vakit geçirmeyi,

Güne böyle başlamayı seviyorum.

16.11.♡

 Bir dilek hakkım olsaydı kesinlikle daha fazla seninle dolu günler isterdim,

Sana dolu dolu sarılmak isterdim,

 Dizlerinde yatayım saçlarımı yine okşa,

Beni sen büyüt sevginle,

Hala aynı hislerle taşıyorum seni,

Anlatıyorum heyecanla,

Hala benimlesin,

Koskoca bir özlemle...

🤍

Yelkovan dönüyor ama hep aynı zamana uyanıyorum.

Gün doğmuyor, daha da karanlık başlıyor her sabah,

O kadar yabancılaştım ki, kendimle bile konuşmuyorum.

Beynimde yankılar susmuyor.

Gittikçe uzaklaşıyorum kıyıdan, belki iyice kaybolurum diye.

Belki kopan bir fırtına yutar beni,

Bir umut ya olur da bir ışık vurur belki yoluma.

Karanlık içinde bir aydınlık çeker kendine..

Gün yeniden doğar, maviliklere uyanırım.

Hayat,sen plan yaparken başına gelenlerdir.

Rastgele geldiğim bu yerde,

Şimdi sorgusuz düşüyorum.

Dibi gördüm mü yoksa çamura bulanmış olan ben miydim?

Karanlık bir çölde üşüyorum,

Gölgelerde siluetler görüyorum,

Dipteyim biliyorum.

Bu yol kayıp, bu yol uzun,

Bir ışık yak n'lursun.

Müsaadenizle

 Kendi geleceğim ve ailem dışında bir şeylere anlam yüklemeyi bıraktım. Son 1 buçuk senedir öncelikli olarak kendimle ilgili bir şeyleri başarmaya ve bulmaya çalışıyorum. Başardığım şeyleri de gördüm. Bu dönemde gerçek anlamda yanımda olan arkadaşlarım ve dostlarıma teşekkür ediyorum. Benim kendime inanmadığım anlarda bile bana inanan, vazgeçmeye başladığım sırada bana nereden gelip nereye yükseldiğimi hatırlatan, hayallerimi gerçekleştirebileceğime inanan, bir masada oturup o günlerin geldiğini konuştuğum, sevgisini ve varlığını her zaman hissettiren dostlarıma teşekkür ediyorum. Çok şanslıyım. Ama...

 Bazen insan her şey güzel gitse bile bir mola vermek istiyor. Biraz düşünmek, nereden devam edeceğini, hangi noktada olduğunu kendi başına fark etmek istiyor. Birinden yardım istemek kötü bir şey değil, bunun farkındayım. Sadece şu an yardım istediğim bir dönem değil. Neden sessizliğe gömülmemin bir sorun olduğu düşünülüyor ki? Yalnızlığı tercih etmemin insanlara garip geldiğinin farkındayım. Hayatıma o kadar çok dahil olmaya çalışan insan var ki çevremde, onlara yalnız kalmak istediğimi söylediğimde buna ne yazık ki fırsat vermiyorlar. Sandıkları tek şey "yalnızlığın kötü olduğu". Yalnız kalma korkunuz olabilir. Siz bir şeyleri düşünmekten kaçmayı seviyor olabilirsiniz, hatta yalnızlık Allah'a mahsustur savunmasını yapacaklar da olabilir aranızda ama ben yalnızlığın gerçek ve gerekli olduğuna inanan biriyim. Herkesin her şeyde fikri olabilir bu normaldir. Ama mümkünse herkesin benim hayatımla ilgili bir fikri olmasın. Neyin doğru, neyin yanlış olacağına karar verebilecek durumdayım. Yalnız kalmak istediğimi söylüyorsam, müsaade edin de yalnız kalayım.

An

Anı yaşamak.

Kimine göre "Carpe Diem"

 Gözlemlerime göre genel sorun bu. Anda kalamıyoruz hiçbir zaman. Bedenimizin nerede bulunduğunun bir önemi yok. Asıl sorun, bedenimiz,aklımız ve ruhumuz aynı anda aynı yerde ve anda mı? Düşündüğünüz zaman bunun çoğunlukla böyle olmadığını farkedeceksiniz. Beyninizin arka planda hep çalıştığını,senaryolar ya da sorularla sizi yorduğunu ve o anı kaçırdığınızı.

Geçmiş sadece bizim için bir tecrübe olmalı, gelecekse endişe edilecek bir şey olmaktan çıkıp, yapmak istediğimiz şeyleri yapabilmek, olmak istediğimiz kişiyi olabilmek için bize sunulan en büyük fırsat olarak görülmeli. Odaklanmamız gereken tek bir şey var; An. Kıymetli olan senin an'ın. Başkalarının yaşadığı hayatlara bakıp kendi hayatında geride olduğunu düşünme. Herkes kendi hayatından mesul. Kimse dışardan gördüğün kadar da mutlu değil. Başkasının kendi adına yazdığı hayatı üzerine biçmeye kalkma çünkü aynı durmayacaktır. Gerçekten ne istediğine karar verirsen veya kendini bulmaya karar verirsen yapman gereken şey açık ve net: Geçmişinde yaşadıkların için üzülmek yerine onlardan tecrübe edindiğini kabul  ettiğinde, yarın yeni bir gün, yeni bir şans dediğinde ve buna tüm kalbinle inandığında mutluluğu yakalayacaksın. Mutluluğu yakala çünkü sen değerlisin.

Başladığı yerde biter bazı şeyler.

Sen kendi içinde savrulursun oradan oraya.

Birileri gelir merhem olmaya çalışır,

Birileri gelir tuz olur yarana.

Yaşanır yaşanacak ne varsa.

Sen ben istedim oldu sanarken

Yolun çoktan çizilmiştir.

Sana düşen, sahip olduğun her şeyin bir gün gideceğini hatırlamak ve bununla yaşamaktır.

Ne saçının rengi aynı kalacak, ne de yüzünün şekli.

Bahşedilen hayat bile senden alınacakken,

Şimdi söyle,ne anlamı kaldı tüm bunların?

Dayanılır

 Biraz kendime dönmek istiyorum. O kadar saçma alışkanlıklarım var ki kurtulmak istediğim. Şu an hayatımda ihtiyacım olan; evden işe gitmek, haftasonumu hobilerime ayırmak, sağlıklı beslenip bol bol kitap okumak, sosyal medyadan uzaklaşmak, çevremde görüştüğüm kişi sayısını aza indirmek. Az iletişim bol huzur. Biraz görünmez olmaya ihtiyacım var. Şöyle en az bir 6 ay kadar...

 Kendime dönemiyorum çünkü odağımda birden fazla şey var. Ne kadar kendimle kalmaya çalışsam da çevrem buna müsade etmiyor bu aralar. Enerjimi bir şeye vermek yerine aynı anda birden fazla şey yapmaya çalışıyorum. Bu da sonuç olarak bana yorgunluk ve yetersizlik hissi getiriyor. Ama başarıcam kararlıyım. Küçük hedeflerle başlıyorum. Haftada 3 gün sporla başladım. Gerisi de gelir umarım. 2022nin son çeyreğine gireceğiz neredeyse ve hayatım hala değişmeye devam ediyor. İyi başladı, iyi bitecek biliyorum. Bu yüzden yaşadığım tüm bu yorgunluk dayanılır geliyor. Güzel günler devam ediyor ama en güzel günler çok yakında!🪄

O kadar yoğun ki her şey, o kadar hızlı ilerliyor ki... Kendimi hiçbir şeye yetişemiyorken buluyorum. Evet, planlı olarak yaptığım tek şey yetişememek.

Tek başıma kalıp şurada yazı yazmaya bile zaman yaratamadım aylardır.

Hayatımda hala bir şeylerin oturmadığı,kaos içinde oradan oraya koşturduğum bu yüzden de elimde koca bir "hiç" olduğu dönemdeyim.

Bir şeyleri yerine oturtmaya çalıştıkça her şey daha da karışıyor.

Ama inanılmaz bir şey var ki, bu kaostaki enerjim asla bitmiyor. Durup dinlenememek hiç bu kadar olağan olmamıştı daha önce. Sanki hayat rutinim buydu ve ben sürekli koşuyormuşum gibi.

Dursam beynim fazla düşünceden kendini imha edecek gibi hissediyorum. Belki de bu yüzden her şey havada kalıyor.

Düşünmeden yaşamak cazip geliyor, düşünürsem yanlış giden şeyler olduğuna kendimi ikna ederim çünkü.

Her şeyin farkında olmak kadar boktan bi durum yok.

Ben farkında değilmiş gibi yaşamayı sevdim.

Her şeyi doğru yapmak zorunda değilsin. Bazen batırman da gerekir,doğruyu bulabilmek için.

Bazense yanlış olduğunu bile bile gitmek tatlı gelir,doğrulardan kaçarsın adım adım.

Kalıplardan sıkılırsın, seni herkesin tek bir şekilde tanımlamasını istemezsin. 

Hep mantıklı olanı değil biraz da saçmalamak çeker canın.

Bugün her zaman gittiğin yoldan gitme mesela,

Söylememek için kendini tuttuğun ne varsa söyle,

Yolda dans etmek mi istedin,bırak kendini dans et,

Sürekli başlamak isteyip ertelediğin o işe adım at artık.

Kendini olduğun gibi kabul et ve sev.

Yaptığın her şey seni şu anki noktaya getiren gerekli adımlardı.

Pişmanlık duyma.

Ne olursa olsun bu hayat senin,kimsenin senin yaşamını sorgulamasına izin verme.

Yarınlar düşünmek için çok uzak.

Bugünü yaşa.

Zaman algımı yitirdim. Seneler, gün gibi kısa. Günler saniyeler gibi gelmeye başladı.

Ben bi yola giremeden zaman akıp gidiyormuş gibi.. 

7 sene öncesi ile şimdi arasında 2-3 sene olduğuna size yemin edebilirim ama kanıtlayamam. Bu zaman dilimini hatırladıkça bundan sonraki 7 senenin hızına ayak uyduramayacağım düşüncesi, belirsizlikler bir miktar ürkütücü geliyor artık.

Seneler geçiyor. Sen hayat karmaşasında savrulurken,en sevdiklerin yaş alıyor. Bunlara şahit olmak kimi zaman kederlendiriyor. Hep daha fazla güzel vakitlere ihtiyaç duyuyorsun. 

Meğer hayat geçirdiğin güzel, mutlu anlarda saklıymış. Gün gelip hatırladığında tebessüm edebilmek en güzel hismiş. Sevmek ve sevilebilmek şansların en büyüğüymüş. Birlikte ağlayıp gülerek kalktığın masalar en lezzetlisiymiş. Zamanın hızında kendine yetişmekse en zoru.

Duru

 Denizin dibindeki çakıl taşları gibi parçalarımı topluyorum tek tek. Bazılarını tüm gücümle en uzağa fırlatmak istiyorum. Bazılarını çok sevip kenara ayırıyorum. Sonra birden dalga geliyor tüm parçalar darmadağın oluyor eskisi gibi. Ben toplamaya çalıştıkça, dağılıyor. Olsun, varsın dağılsın. Bu sular durulmayacak mı birgün. İşte o zaman toplarım bütün kayıp parçaları, sağlam bir kaya gibi dimdik göğüs gererim dalgalara elbet. 

Zaman geçtikçe tüm anılar siliniyor hafızadan.

Bu bize verilen bir mükafat mı yoksa bir ceza mı bilemiyorum.

En unutmak istemediğin an bile silikleşiyor.

Rüyalar netliğini kaybediyor,

Önce sesini unutuyorsun sonra yüzünü,

Sonra sadece orada olduğunu hissediyorsun.

Sen hiç birinin yokluğuyla sınandın mı?

Seneler geçse de hep aynı özlemle doldu mu için,

Ondan her bahsedişinde kelimeler düğümlendi mi boğazında?

Eğer yaşadıysan anlarsın beni,

Sevdiğin birinin ölümüyle sınanmak bu dünyadaki en kötü şey.

Asla kapanmayan bir yara.

Ölümün olduğu bir yerde hiçbir şey o kadar da önemli ve gerçek değil aslında.

 Kimseyi hayatımdan çıktığı için suçlamıyorum. Kimse de beni hayatından çıkıp gittim diye suçlayamaz. Hiçbir şey sebepsiz olmaz. Kimseden bir anda soğumazsın, kimseyi hayatına bir anda dahil edemezsin. Bir sebeple başlar her şey. İlişkiler iki kişiliktir. Sorun varsa bu iki taraflıdır. Bu nedenle kimseden durup dururken vazgeçmedim. Ne tamamen karşımdakini suçlayabilirim ne de kendimi. Zaten suçlu aramak seni bir yere götürmez. Affediyorum. Herkesi, her şeyi affediyorum. Yaşadığım her şey, her an çok kıymetliydi. Bir şeyler için çabalamış olmak bile güzeldi. Sevgi, emek ve güven vardı. Bu çok özeldi. Ama bazen güzel olan şeylerin de bir sonu olabilir ve bitmesi gerekir. Bi noktadan sonra birbirini yavaş yavaş dibe batırmaktansa ellerini ayırıp iki tarafın da su yüzeyine çıkması gerekir, nefes alabilmek için. Nefes al. Kabul et. Affet. İyi, kötü hiçbir şeyden pişman değilim. Yaşadığım her şey beni bugüne daha tecrübeli bir 'ben' olarak getirdi. İyi ki yaşadım. Bunun için teşekkür ediyorum. Kimseye kızgın ve kırgın değilim artık. Çünkü küçücük kıvılcımı içinde büyütürsen kor olur seni yakar. Ben o kıvılcımı söndürdüm. Gökyüzünün kızıllığında geçmişi karada bırakıp denize açılma vaktidir şimdi.✨✨

 Hayat tam bir karmaşa. Öyle anlar oluyor ki sen bu karmaşa içinde nereye gidiyorsun, nasıl hissediyorsun anlamıyorsun bile.

Bir soluklan desen soluklanmaya vakit yok. Felaket kapıda biliyorsun. Bir şekilde seni de içine çekecek. Kimseyi tanımıyorsun, yanından geçen herkes birer yabancı. Korku ve endişenin o kokuşmuşluğu sarıyor seni. Hangi yöne gitsen kurtulursun bu karmaşadan? Herkes öylece kaçışırken gelen felaketten kurtulabileceğini düşünür müsün gerçekten? Her karmaşada bir kaçış yolu vardır diye düşünenlerden misin? Peki öyleyse, Titanic batarken içinde olsaydın, geminin en ucuna mı kaçardın yoksa ilk atlayanlardan mı olurdun? 

Gözlerimi kapattım.

Güneş tüm parlaklığı ile yüzüme vuruyor. 

Derin bir nefesle tuzlu sıcak hava kokusunu içime çekiyorum.

Ah ne güzel bir gün! Her yer masmavi, tenim sıcacık.

Ayaklarım güneşin ısıttığı ince taneli kumun içine gömülmüş.

Rüzgar tenimi okşuyor. 

Kulağımda dalgaların sakin şarkısı,

İçimde huzur ve yeni deneyimlerin heyecanlı dansı.

Şanslıyım. İyi ki bu andayım.

2022 Ocak ayı bana uğurlu geldi diyebilirim. Hayatımda ileriye dönük isteklerimi gerçekleştirmek için bana bir fırsat sundu. Hayallerimi ucundan da olsa bu fırsatla yakaladım. Biliyorum yolum daha çooook uzun. Bazen çiçek bahçelerinden geçerken bazen de üstüm başım çamur içinde kalacak, tökezleyeceğim çok zaman olacak ama her zaman ilerleyeceğimi biliyorum. Zaman ileri doğru akarken geride kalamazsın. Zamanın ilerisinde tam hayalimdeki hayat beni bekliyor bunu görebiliyorum. Şimdi ve bundan sonrası için kendime söz: hiçbir şeyin ve kimsenin beni üzmesine, hayallerimin çalınmasına izin vermeyeceğim. Haklı olduğumu bildiğim şeylerde kendimi daima savunacağım. Yaşadığım süre boyunca mutlu kalmaya, umut etmeye devam edeceğim. Çünkü yaşadığım her dakika bir şeyleri değiştirebilecek gücüm olduğunu biliyorum. Kendime inanıyorum. Karşımdaki insanlara, bana nasıl davranılmasını istiyorsam öyle davranacağım. Bana eşlik edenlere sırtımı dönmeyeceğim, beni kıranları affedip yollarımı ayıracağım. Bu hayat benim. Kimse için kendimi değiştirmeyeceğim. Ama eleştirilere de daima açık olacağım. Sevgiye inanmaya devam edeceğim. Bundan böyle sevgimi gizliden gizliye değil, sözlerimle de ifade edeceğim. Hayat bana güzel bir fırsat sundu bunu tüm emeğimle büyüteceğim. İnandığım her şey bir gün oluyor. İnanmaya devam edeceğim. 

 Seni anlayabilen birileri her zaman vardır. Dilerim bu hayatta öyleleriyle karşılaşırsın. Seni yormayan, varlığına kıymet veren, fikir ayrılıklarına rağmen seni kabul eden, geçirdiğin zamanın her dakikasından keyif aldığın birileri. Eş olur, dost olur farketmez. Hayat yaşadığın gündür. Zaman herkes için kıymetlidir. Seni sen olarak seven, zor zamanında sana koşup gelebilen, sevincini paylaşabilen, kalbini görebilen insanlar biriksin etrafında. Zira hayat yalnız yaşanmıyor. Seni seveni sev, sana bir adım gelene 3 adım git. Çünkü iyilik vicdanı asla yormaz. 

Zamanla iyileşir yaralar

 Zaman her şeyi öğretiyor sana. Kimin kaybedip kimin kazandığını gösteriyor. Hafifletiyor, bazen de ağır tiktaklarla geçiyor. Hiç tahmin edemiyorsun zamanla nerede olacağını, en çok buna şaşırıyorum.

Geçen gün fotoğrafçıya gittim. En son 1 sene önce gitmişim, gittiğimde kiminle ne için gitmiştim onu düşündüm bir an. Hayatımda 1 senede değişen şeylere baktım, bir sene sonra nerede ne yapıyor olacaktım? Düşünmeden edemedim.

 Mutlu mutsuz her anını paylaştığın, birlikte hayaller kurduğun insan bir bakıyorsun gitmiş. Sonra zaman akıyor ve bi' bakıyorsun başkalarıyla paylaşmaya başlamışsın mutluluğunu,hayallerini. Başkaları düşünmeye başlamış seni. Ortak olmuşlar anlarına. O an her şeyin ne kadar değişken, zamanın ne kadar da sarmalayıcı olduğunu anlıyorsun.

 Kurulan hayallerin bazen başka şekillerde gerçekleşiyor. Ama istersen gerçekleşiyor. Yaniii,yaşanıyor hayat bir şekilde ya valla! Yapamayacakmışsın gibi gelen her şeyi zorda kalınca çok güzel yapıyorsun. 

Zaman her şeyi öğretiyor sana, yavaş tiktaklarla. 

 Sakinlik istiyorum. Her şeyin normal seyrinde gittiği, inişler ve çıkışların arasında uçurumlar olmasın, uçurumun kenarında bulmak istemiyorum kendimi.

 Şaşalı bir hayat da beklemiyorum. Şu zamana kadar hep basit şeyler istedim, çok fazla istedim belki ama zor değildi. İstediklerimin içinde aslında hep sade bir huzur ortamı vardı.

 İnce düşünmek de istemiyorum artık. Bu dünyaya bu kadar incelik fazla gibi. Alttan aldığım her şeyde kendimden eksilttim. Kendimi yiyip durdum. Kırmamak için sustuğum her nokta içimde bir volkan oluşturdu.Bundandır belki bu kadar yorgunluk. Yaşayamadıklarımın siniri, söyleyemediklerimin ağırlığı vardır belki üstümde. 

Biliyorduum, biliyorduuum. Bir gün güzel şeylerin olacağını, bu yılın bana çok iyi geleceğini biliyordum.

O kadar mutlu hissediyorum ki sokakta gördüğüm tüm hayvanlara sarılasım geliyor.

İnsanlara değil evet. 

Bir tırtıl gibiydim. Şimdi kozasından çıkan görkemli bir kelebeğim.

Hayatım uzun zamandır hiç olmadığı kadar güzelleşmeye başladı. 

Daha da güzel olan bu sevincimi paylaştıkça benimle bir sevinen insanlarla dolu etrafım.

Bu o kadar güzel bir his ki, kendimi çok şanslı hissediyorum.

Birkaç ay önceki ben, bu aşamalara geleceğimi hiç tahmin etmezdi.

Şimdi görüyorum ki hayat mucizelerle dolu. 

Ben inanmaya başladığımda mucizeler gerçek olmaya başladı. 

Size de tavsiyem kendiniz için inandığınız hiçbir şeyden vazgeçmeyin. Geç gibi düşünebilirsiniz ama asla geç değil.

Her şey olması gerektiği zaman birbir gerçekleşiyor. 

Çok kötü bi dönemde de olsanız, o buhrandan çıkmak da sizin elinizde.

Ya o buhranda yaşayıp daha da kötüyü kendinize çekersiniz,

Ya da kötü olan her şeyi doğal kabul edip daha iyisini yaşamak için çabalayıp iyiye ulaşırsınız.