Bir gün bir kitapta okumuştum. Durup dururken modunuz düşüyorsa ve sebebini bulamıyorsanız sizin bile farkında olmadığınız bilinçaltınızda bulunan travmalardan olabilirmiş. Bunu okuduktan sonra benim farkında olmadığım travmam nedir acaba diye sorguluyordum.

 Yaşım ilerledikçe birkaç ipucu buldum. Bir çocuk için anne ve baba figürünün ne kadar önemli olduğunu fark ettim. Çocuğunla arkadaş gibi olmak güzel tabii fakat bunun da dozu var. Bir seferinde de psikoloğum bana ebeveynler çocuğun önünde güçsüz durmamalı, çocuğun önünde gardını indirdiğinde çocuk, ebeveynlik görevini üstlenmeye başlayıp kendine sorumluluk yüklüyormuş. Bu noktadan sonra roller değiştiği için hayatla sürekli tek başına mücadele etmeye çalışan bireyler oluyormuşuz. Bulgular gösteriyor ki ailemizi seçemiyoruz. Ama neyin ne olduğunu öğrenirsek olayları farklı pencereden değerlendirebiliyoruz. Kolay mı? Asla.

 Üzerinize yüklenen saçma sorumluluklar. Hayatta ders vermek adına size sürekli olumsuzu tekrarlayan sesler. Mutlu olamamış insanlar tarafından, ne olursa olsun her şeyin sonunda mutsuzlukla biteceği ve gelip geçici hevesler yaşadığınıza inandırmaya çalışanlar. Yaşanılan tecrübeleri aktarmaya çalışırken sanki aynı kaderi sizin de yaşayacağınızı dikte edenler. Sizi bir yoldan götürmeye çalışanlar. Belli bir kalıba sokmadığını zannedip o kalıpta ısrarcı olanlar. Kendi içsel sorununu çözememiş sıkışıp kalmış ruhların, kendisinde bir sorun yokmuşçasına sizin neden öyle olduğunuzu sorgulayanlar. Kendi istediği şey dışında başka bir seçenek bulduğunuzda veya farklı düşündüğünüzde size tepki koyanlar. Sizi tanıdığını düşünüp acımasız eleştiri yapanlar. Kimi zaman kendi suçlarını size yıkanlar. Sömürülmeye çalışılan duygular.

Bunların hepsi farkında olmadan insanı bunalıma sokuyor işte. Bu çevreyle büyüyüp bi anda durup dururken içiniz sıkılıyor işte benim gibi. Ya da hayatta bi anlam aramaya çalışıyorsunuz yersiz bir şekilde. Sanki hiçbir şey başarmamış veya başaramayacak gibi hissetmeye mahkum ediliyorsunuz. Bu fark etmeden karakterinizi şekillendiriyor. Sorunlarla başa çıkma şekliniz bile bununla paralel gidiyor. Fark ettiğinizde bu sınırdan çıkmak bir hayli zorlu oluyor. Ama kim bilir belki labirentin ucuna bir gün ulaşırız.