Uzun zamandır kimsenin beni tanımadığına eminim,

Kendimi ben bile tanımıyorum çünkü.

Terkedilmiş bir evin sessizliği var üzerimde,

İnsan her şeyden kaçar da kendi içinden kaçamazmış,

Senelerce oradan oraya kaçmaya çalıştım,

Sandım ki bavulunu toplayıp gitmek bir kurtuluş olur,

Sandım ki hiç bilinmez bir yerde olursam kimse beni bulamaz,

Aşarım her şeyi uzak olur duymazsam,

Yanılsamaymış,

Mutlu bir hayat için ne yapılır bilmiyorum şimdi,

Bildiğim her şeyi denedim,

Mutlu olmayı da beceremiyorum,

Ne zaman kendim için bir şey yapmaya çalışsam hep sabote edildim,

Kaçmıyorum artık ama savaşamıyorum da, çünkü uzaktan değil yediğim darbeler,

İçten çürüyorum.