6.02.2023

 6 Şubat hepimizi yıktı. Bu yıkımı asla unutmayacağım. Bu ülkenin bu kadar çaresiz ve yalnız olduğunu düşünmek istemiyorum. Çok öfkeliyim. Bize bir kere verilen hayatlarımızın elimizden göz göre göre rant için alınmasını affetmeyeceğim. Bizi bu enkazda bırakanları unutmayacağım. Bir lütufmuş gibi "İmar Barışını" kabul ettiğini duyuran, o af yüzünden binalar başımıza çöktüğünde insanların acısına "kader planı" deyip gidenlere nefretim soğumayacak. Gerçek suçlular kamera önünde yalanlar söylemeye devam ederken, bizler yardım çığlıklarıyla tek yürek olup sesimizi duyurmaya çalıştık. Uzakta da olsak, ülkenin her yanından el ele kilometrelerce uzandık aynı yere, hem yaraları sarmak için hem de ölüleri kefenle. Ama yine de kendi hayatlarımızı yaşamaya devam etmekten, şimdilik başımıza yıkılmayan dört duvarımızda sıcakta oturabildiğimiz için utanır olduk. Kat kat giyinip dışarı çıktığımızda üşüdüğümüz için sıcak bir şeyler yiyebildiğimiz için utanır olduk. Asıl utanması gerekenlerin yerine...

 Çok değil 1 hafta önce o insanlar son yemeklerini yiyip ebedi uykularına yattılar. Ne umutlar, ne hayaller, ne hikayeler yarım kaldı. En güvendiğin, evim dediğin yuva bildiğin yer bile başına yıkılıyorsa, nereye sığınabilir ki bir daha insan? Sevdiği herkesi kaybetmişken hangi güçle yaşayabilir bir insan?

 Geri kalanlar sıfırdan başlayacak hayatlarına. Bunları gördükçe mal mülkün ne kadar boş, dert dediğimiz küçük şeylerin ne kadar önemsiz olduğunu bir kez daha anladım. En güvenli alanım odamda bile güvende olmadığımı, belki de 1 saat sonra her şeyin yerle bir olabileceğini fark ettim. Sevdiklerini aradığında onlara ulaşabilmek ne kadar da kıymetliymiş. Kalp kırmamak gerektiğini, birinden nefret etmek veya küs kalmak için hayatın çok kısa olduğundan bir kez daha emin oldum. İlk defa sokağa çıktığımda çoğu insanın gözünde aynı üzüntüyü gördüm ben. Bunu asla unutmayacağım. Tanımadığımız insanların acısına ortak olup yine tanımadığımız insanlara sarılarak göz yaşı döktük. Aynı acıyı paylaşan milyonlara ilk defa yakından şahit oldum. 6 Şubat enkazında birbirimize tutunmamızı, birbirimizin sesi olmamızı asla unutmayacağım!

6 Şubat faciası bir ihmaldir. Bu bir toplu katliamdır. Bu katliamda parmağı olan herkese hesabını soracağız!

 Anıları deli gibi özleme hastalığı varsa eğer ben bu hastalığa yakalandım kesin. Bir an geliyor, sadece fotoğrafların içinde yaşarken buluyorum kendimi. O anıları hatırlayıp fazlasıyla özlem duyuyorum. Bir daha aynısını yaşayamayacak olmanın hüznü mü yoksa daha iyisini yaşayabilirdim pişmanlığını mı hissediyorum bilmiyorum. Bildiğim tek şey, özlemin ağırlığı altındaki derin keder hissi. Anların güzelliğine daldıkça, şu an yaşadığım hayatın boşluğu içinde yankılanıyor mutsuzluğum. Önümde çok zaman varmış ama bir daha o anlar gibi de mutlu hissedemeyecekmişim gibi... 

Hiçbir yere ait olamayıp eksik hissedecek gibi...