Kendine yetebildiğin zaman tek başına da kalsan göğüsleyebilirsin her şeyi.
Küçüçük bedeninle, dünyaya kafa tutarsın.
"İşte hayat bu kadarsın be, yendim seni!" Dersin.
Kendini çok güçlü sanarsın ama zaafların vardır.
Ve zaafı olan insan, gün gelir en güçsüz olur.
Yem olur.
Peki...
Zaafı olmayan yalnızlık mı güçlü yapar insanı?
Bilemem.
Belki yalnız olmak tatlı gelir,
Bir ayağın çukura düşmedikçe.
Yalnızlıkla biriktirdiğin tek anı, yalnızken içten içe özlediğin kalabalıktır.
Güçlü olmak için oynadığın mutluluk oyunudur.
Sahne kararıp ışıklar kapanınca,
Alkışları başlar hayatın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder