Ümitsiz yaşanmaz ki,insan ümit ettikçe yaşayabilir bu hayatı.

Ben o pencere kenarında ümit etmeseydim güzel şeyleri,yaşayabilir miydim bu ana kadar?

Süzülen her damla yaşa kaptırsaydım kendimi,boşlukla buluşabilirdi bedenim canım bu kadar yanmışken.

Peki sevmeseydim bu kadar çok, üzülür müydüm yine böyle derinden? 
Hayır...

Sevmeseydim şayet düşünmezdim arkada bıraktıklarımı,göçüp giderdim kendimden bu kadar nefret etmişken.