Hayat tam bir karmaşa. Öyle anlar oluyor ki sen bu karmaşa içinde nereye gidiyorsun, nasıl hissediyorsun anlamıyorsun bile.

Bir soluklan desen soluklanmaya vakit yok. Felaket kapıda biliyorsun. Bir şekilde seni de içine çekecek. Kimseyi tanımıyorsun, yanından geçen herkes birer yabancı. Korku ve endişenin o kokuşmuşluğu sarıyor seni. Hangi yöne gitsen kurtulursun bu karmaşadan? Herkes öylece kaçışırken gelen felaketten kurtulabileceğini düşünür müsün gerçekten? Her karmaşada bir kaçış yolu vardır diye düşünenlerden misin? Peki öyleyse, Titanic batarken içinde olsaydın, geminin en ucuna mı kaçardın yoksa ilk atlayanlardan mı olurdun?