O kadar yoğun ki her şey, o kadar hızlı ilerliyor ki... Kendimi hiçbir şeye yetişemiyorken buluyorum. Evet, planlı olarak yaptığım tek şey yetişememek.

Tek başıma kalıp şurada yazı yazmaya bile zaman yaratamadım aylardır.

Hayatımda hala bir şeylerin oturmadığı,kaos içinde oradan oraya koşturduğum bu yüzden de elimde koca bir "hiç" olduğu dönemdeyim.

Bir şeyleri yerine oturtmaya çalıştıkça her şey daha da karışıyor.

Ama inanılmaz bir şey var ki, bu kaostaki enerjim asla bitmiyor. Durup dinlenememek hiç bu kadar olağan olmamıştı daha önce. Sanki hayat rutinim buydu ve ben sürekli koşuyormuşum gibi.

Dursam beynim fazla düşünceden kendini imha edecek gibi hissediyorum. Belki de bu yüzden her şey havada kalıyor.

Düşünmeden yaşamak cazip geliyor, düşünürsem yanlış giden şeyler olduğuna kendimi ikna ederim çünkü.

Her şeyin farkında olmak kadar boktan bi durum yok.

Ben farkında değilmiş gibi yaşamayı sevdim.