Yelkovan dönüyor ama hep aynı zamana uyanıyorum.

Gün doğmuyor, daha da karanlık başlıyor her sabah,

O kadar yabancılaştım ki, kendimle bile konuşmuyorum.

Beynimde yankılar susmuyor.

Gittikçe uzaklaşıyorum kıyıdan, belki iyice kaybolurum diye.

Belki kopan bir fırtına yutar beni,

Bir umut ya olur da bir ışık vurur belki yoluma.

Karanlık içinde bir aydınlık çeker kendine..

Gün yeniden doğar, maviliklere uyanırım.