Anıları deli gibi özleme hastalığı varsa eğer ben bu hastalığa yakalandım kesin. Bir an geliyor, sadece fotoğrafların içinde yaşarken buluyorum kendimi. O anıları hatırlayıp fazlasıyla özlem duyuyorum. Bir daha aynısını yaşayamayacak olmanın hüznü mü yoksa daha iyisini yaşayabilirdim pişmanlığını mı hissediyorum bilmiyorum. Bildiğim tek şey, özlemin ağırlığı altındaki derin keder hissi. Anların güzelliğine daldıkça, şu an yaşadığım hayatın boşluğu içinde yankılanıyor mutsuzluğum. Önümde çok zaman varmış ama bir daha o anlar gibi de mutlu hissedemeyecekmişim gibi... 

Hiçbir yere ait olamayıp eksik hissedecek gibi...