Çiçekler susuz kaldı gittiğinden beri,

Ben beceremiyorum yaşatmayı,

Sen de öyle demiştin ya,

Kapının önünde o son bakışın,

Mıh gibi çakıldı aklımın bir köşesine,

Bundan sonra bir şey unuttum bahanesiyle döndüğüm o evde kapıyı açan bir "sen" olmayacaksın.

Geceleri uyuyamadığımda sakin ses tonunla,saçlarımı okşayarak anlattığın hikayelerin olmayacak.

Bana her kızdığında, odaya gidip saatlerce şarkı söylemeni duyamayacağım,

Ve ben şimdi sesinin her tınısını özleyeceğim,

Şimdi ve bundan sonra en çok seni, en çok seni seveceğim.