16 Kasım 2007

Her şeyin karanlık gözüktüğü, umutlarımın ilk kez bittiği,
Hayatın belirsizliğini anladığım gün.
Sanki o gün çocukluğum bitmişti.

Sevdiğin birinin sonsuza gidebileceğini ilk o zaman anlamıştım.

Evdeki eşyalar,fotoğraflar,yastıkta kalan 3 tel saç..

Yarıda kalmak ne demek o gün anlamıştım.

Sarılmanın önemini o zaman anlamıştım.

Sanki o gün gözyaşlarımda çocukluğumu akıtmıştım.

Sadece ona değil çocukluğuma da veda etmiştim.

Sonra hep yazmaya başladım.

Hiç gelmeyeceğini bile bile 14 senedir aynı tarihte hep ondan bahsettim.

Bir daha asla göremesem de benimle yaşadığını hep hissettim.

İşte bu yüzden Kasım bana güçlü olmam gerektiğini öğretti.

Ben o zaman büyüdüm.