"Kendi içinde ölmek"

Ne düşünüyorum biliyor musun?

İnsanların paylaştığı iyi-kötü anıların eskisi kadar umurumda olmadığını,
Çünkü benim onlarla paylaştığım iyi-kötü anıların aslında onların da umurunda olmadığını gördüm.
Bunu istediğiniz kadar inkar edebilirsiniz ama birinin gerçekten umurumuzda olabilmesi(veya anlamamız) için o kişinin yaşadığı iyi-kötü şeyleri bir zamanlar bizim de yaşamamız gerek ki tam anlamıyla aynı şeyleri hissedip ortak paydada buluşabilelim.

İzlediğim komik videolara veya filmlere herkesle aynı anda aynı şiddetle gülmüyor, eskisi kadar neşeli tepkiler veremiyorum. Birinin konuşmasına uzun süre dikkat kesilemiyor,birileriyle görüşmek için eskisi kadar heyecanlanamıyorum.
Belki buna kiminiz olgunlaşmak dersiniz,kiminiz büyümek, kiminiz de psikolojik sorun. Ben buna kendi içinde ölmek diyorum.

Bir şeyleri tam anlamıyla yaşayamamak veya yaşadığın anın keyfini çıkaramamak,yaşarken hissedememek beni deli ediyor. En mutlu olmam gereken anda bile soluk kalıp karşı tarafa o enerjiyi verememek...

Benim gibi sahtelikten nefret eden insanın komple sahte hislerle yaşıyor hissinin neler hissettirdiğini anlatamıyorum.